Aktualności


cze 23, 2014

W KIERUNKU NOWEGO MODELU WSPÓŁCZESNEJ EDUKACJI RELIGIJNEJ - JAROSŁAW MICHALSKI

fot. www.freeimages.comWspółczesne wychowanie religijne oraz dydaktyka religii, podobnie jak wszelka działalność edukacyjna w ciągle zmieniającej się polskiej szkole, podlegają określonym społecznym uwarunkowaniom oraz wyzwaniom postmodernistycznej rzeczywistości. Zasadne zatem wydaje się przedstawienie najbardziej kluczowych i zasadniczych problemów życia społecznego, którym musi sprostać dzisiejsza dydaktyka religii, czy szerzej – proces edukacji religijnej, jeśli chce być skuteczny.

Edukacja religijna, będąc częścią całego procesu edukacji człowieka,nie pozostaje w oderwaniu od konkretnych uwarunkowań społeczno-kulturowych, których cechą charakterystyczną jest obecnie postmodernizm ze swoim relatywizmem i kategorią wielości. Na zasadnicze pytanie: jaka powinna być edukacja religijna, aby mogła oddziaływać na współczesnego człowieka? rodzi się odpowiedź, że skuteczność oddziaływań na każdą epokę jest tym większa, im bardziej się nią żyje. Stąd i edukacja religijna powinna odpowiadać wyzwaniom współczesnego świata, a zwłaszcza powinna być czuła na jego przemiany.

cze 23, 2014

KATECHEZA W SZKOLE CZY POZA SZKOŁĄ? - RADOSŁAW CHAŁUPNIAK

fot. www.freeimages.comWśród różnych antynomii współczesnej edukacji i pedagogiki można także odnaleźć ważne pytanie dotyczące wychowania religijnego – czy powinno ono odbywać się w szkole, czy na przykład w parafii? To pytanie podejmowane jest zarówno w różnych potocznych rozmowach, ale także, nagłaśniane przez media, pojawia się w przestrzeni publicznej – jako spór społeczny, polityczny i religijny.

Jak to często bywa, postawienie alternatywy wyłączającej („albo-albo") szybko zamienia się w skrajne rozwiązanie, które jednych zadowala, wielu jednak szkodzi. Także w tym przypadku należy szukać złotego środka, który na zasadzie pewnego kompromisu będzie służył większości, nie przekreślając praw mniejszości.

Zamiast prowokować i rozwijać dyskusje na temat: „szkoła czy parafia?", o wiele sensowniejsze z perspektywy integracji oddziaływań wychowawczych wydaje się przyjęcie koniunkcji: „szkoła i parafia". Dopiero takie ustawienie sprawia, że te istotne środowiska wychowawcze przestają być postrzegane jako „konkurencja", a ich współpraca budzi nadzieję na trwalsze owoce pracy wychowawczej.
cze 17, 2014

ZABURZENIA W KOMUNIKACJI W RODZINIE Z ADOLESCENTEM - DAMIAN SZESTOPAŁKO

fot. www.freeimages.comKażda rodzina podlega wewnętrznym transformacjom zwanym głównie przez strukturalnych terapeutów rodzinnych pokonywaniem kolejnych faz rozwojowych. Dzieje się tak ze względu na rozwój, dorastanie, a później starzenie się członków rodziny, czyli czynniki wewnętrzne, oraz wymogi środowiska, zwane wyzwaniami zewnętrznymi. Część rodzin przechodzi przez kolejne fazy, pokonując trudności i wzmacniając się, nabywa umiejętności do pokonywania kolejnych, czasem jeszcze trudniejszych zadań w przyszłości. Inne jednak nie radzą sobie z wyzwaniami i popadają w dysfunkcję. Faza rozwojowa – „rodzina z adolescentem” – to czas niosący ze sobą wyzwania związane z zaakceptowaniem okresu dojrzewania, zmianami ról społecznych i płciowych oraz eksperymentowaniem z niezależnością. Wydaje się, że to najtrudniejszy, a na pewno najbardziej burzliwy okres rozwoju rodziny.

Ryzykowne zachowanie nastolatka stanowi często punkt wyjścia do interwencji terapeutycznej. Postawienie sobie pytania: „Jaką funkcję pełni takie zachowanie?” poszerza perspektywę rozumienia adolescenta. Odpowiedź na to pytanie zazwyczaj tkwi w zaburzonej komunikacji.
cze 17, 2014

RODZICE, SZKOŁA I PROFESJONALNA PROFILAKTYKA - W STRONĘ DOBREJ WSPÓŁPRACY - SZYMON GRZELAK

fot. www.freeimages.comJaka jest rola rodziców, a jaka szkoły w procesie wychowania i w profilaktyce? O czym powinna decydować gmina, a o czym państwo? Takie pytania stawiają rodzice, którzy czują się pomijani i niesłuchani przez władze szkolne, gminne lub państwowe.
Kolejność słów w tytule jest nieprzypadkowa. Dobra współpraca między dorosłymi zatroskanymi o dobro dzieci i młodzieży musi się odbywać w oparciu o naturalną prawdę o znaczeniu i roli poszczególnych osób i instytucji. Tę prawdę dobrze ujmuje zasada pomocniczości, wspomniana w preambule Konstytucji RP. Zasada pomocniczości – jedna z podstaw całego polskiego systemu prawnego – opiera się na założeniu, że zadania, które mogą być realizowane przez jednostkę (rodzinę), nie powinny być realizowane przez państwo. Organy państwowe niższego rzędu mogą być wyręczone przez organy nadrzędne wtedy, jeśli nie są one w stanie same wywiązywać się ze swoich obowiązków. Odnosząc to do wychowania i profilaktyki, nie ma wątpliwości, że w tym obszarze najważniejsi są rodzice. To oni określają cele i metody wychowania. To oni mają prawo i obowiązek ustalania wartości, na których opiera się wychowanie ich dzieci oraz kierowana do nich profilaktyka.
cze 16, 2014

PROGRAM NAUCZANIA BĄDŹCIE MOCNI

Program nauczania na IV etap edukacyjny: szkoły ponadgimnazjalne. 



NOWOŚCI
POLECANE
OFERTA SPECJALNA